Świat Oka Centrum Okulistyczne

Infolinia Infolinia i zapisy 22 307 79 77 REJESTRACJA ONLINE


Teprotumumab w leczeniu oftalmopatii tarczycowej
Oftalmopatia tarczycowa czyli hardysfunkcja tkanek oczodołu i gałki ocznej - opracowała dr Agata Kurzawa

Teprotumumab w leczeniu oftalmopatii tarczycowej

Zgodnie z doniesieniami Opththalmology Times (Oct,2018) teprotumumab – ludzkie przeciwciało monoklonalne, wydaje się być obiecującym lekiem w leczeniu oftalomopatii tarczycowej. Okuliści powinni być świadomi tej nowej, realnej opcji terapeutycznej.
Oftalmopatia tarczycowa to dysfunkcja tkanek oczodołu i gałki ocznej spowodowana autoimmunologiczną choroby tarczycy i nieprawidłowościami w gospodarce hormonów tarczycy. Dochodzi do powstania procesów zapalnych w obrębie tkanek miękkich oczodołu, co może skutkować wytrzeszczem gałek ocznych, zaburzeniami ruchomości oczu, rozwojem neuropatii uciskowej nerwu wzrokowego, czy ekspozycyjnym owrzodzeniem rogówki.
Obecnie w leczeniu oftalmopatii tarczycowej stosowane są głównie glikokortykosteroidy i radioterapia, mają one jednak wiele działań ubocznych (jak nietolerancja glukozy, zespół Cushinga, infekcje układu moczowego i wiele innych). Co więcej ich efekt w zmniejszeniu wytrzeszczu jest niewielki. Również dekompresja chirurgiczna oczodołu stosowana w leczeniu neuropatii uciskowej nerwu wzrokowego czy zaawansowanej keratopatii związanej z wytrzeszczem wydaje się mieć ograniczoną skuteczność.
Teprotumumab to ludzkie przeciwciało monoklonalne przeciw insulinopodobnemu czynnikowi wzrostu IGF-1R. Ostatnie badania wykazały nadekspresję IGF-1R w tkankach oczodołu u osób z oftalmopatią tarczycową.
W badaniu klinicznym Smitha i współpracowników z 2017* oceniającym skuteczność teprotumumabu w leczeniu oftalmopatii tarczycowej uzyskano znaczące zmniejszenie wytrzeszczu, dwojenia oraz poprawę subiektywnej oceny jakości życia u osób stosujących teprotumumab w porównaniu do osób stosujących placebo.

*Smith TJ, Kahaly GJ, Ezra DG, et al. Teprotumumab for Thyroid-Associated Ophthalmopathy. The New England Journal of Medicine. 2017;376(18):1748- 1761. doi:10.1056/NEJMoa161494